ਉਹਨੇ ਦਿਲ ਮੰਗਿਆ ਤੇ ਸਾਥੋਂ ਨਾ ਹੋ ਗਈ
ਕੁੜੀ ਪਤਲੋ ਜਿਹੀ ਸੰਗ ਕੇ ਪਰ੍ਹਾਂ ਹੋ ਗਈ
ਦਿਲ ਟੁੱਟੇ ਤੋਂ ਵੀ ਸੁੱਟਣੋਂ ਨਾ ਟਲ਼ੀ,
ਚੰਦਰੀ ਹੋ, ਜ਼ੁਲਫ਼ਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨੂੰ
ਜੱਟੀ ਹਿੱਕ ਨਾਲ ਲਾ-ਲਾ ਕੇ ਪਾਉਂਦੀ ਬੋਲੀਆਂ ਹੋ,
ਜੱਟ ਦੇ ਰੁਮਾਲ ਨੂੰ

ੳ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਜੋਗੇ ਬੀਬਾ ਤੈਂ ਨੀ ਛੱਡਣੇ,
eyebrow ਦਾ ਜੋੜਾ ਤਲਵਾਰਾ ਨੰਗੀਆ
ਤੇਰੇ ਪਿੰਡ ਠੇਕੇ ਉੱਤੇ ਪੈਲੀ ਜੱਟ ਦੀ,
ਡਾਹੁਣੀ ਏ ਗਲੀ ਚ ਜਾਣ ਜਾਣ ਮੰਜੀਆ

ਰੁੱਸਿਆ ਨਾ ਕਰ ਸਾਥੋ ਰਹਿ ਨਹੀ ਹੁੰਦਾ,
ਕੋਈ ਦੇਖੇ ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਸਾਥੋ ਸਹਿ ਨਹੀ ਹੁੰਦਾ…

ਿਕੰਨਾ ਮਰਦਾ ਸੀ ੳੁਹਦੇ ਤੇ
ਯਾਦ ਕਰ ਮਰਦੀ ਹੋਣੀ ਅੈਂ………… ?
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ਕਿੱਤੇ ਕੱਲੀ o ਬਹਿ ਬਹਿ ਕੇ ਯਾਦ ਤਾਂ ਕਰਦੀ ਹੋਣ ੀ ਐਂ

ਚਿਰਾਂ ਬਾਅਦ ਟੱਕਰੀ ਆ, ਭੁੱਲ ਗਈ ਹੋਵੇਗੀ,
ਮਹਿੰਗਿਆਂ ਤਰਾਜੂਆਂ ‘ਚ ਤੁਲ ਗਈ ਹੋਵੇਗੀ,
ਜਿੱਥੇ ਮਾਣੀ ਸੀ ਉਹ ਨਿੰਮ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਲੱਭ ਜਾਏ,
ਖੌਰੇ ਕਿਸੇ ਪੰਨੇ ਉੱਤੇ, ਡਾਇਰੀ ਦਿਲ ਦੀ ਫਰੋਲੀ ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਲੱਭ ਜਾਏ,
ਖੌਰੇ ਕਿਸੇ ਪੰਨੇ ਉੱਤੇ, ਡਾਇਰੀ ਦਿਲ ਦੀ ਫਰੋਲੀ ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਲੱਭ ਜਾਏ

ਤੇਰਾ 40 ਕਿੱਲੋ ਭਾਰ ਨੀ ਜੱਟ 80 ਤੋ ਪਾਰ ,
ਤੇਨੂੰ ਬੁਕਲ “ਚ”ਰਾਖੁਂ ਜਿਵੇਂ ਰੂ ਕੁੜੀਏ

ਨੀ ਮੇਤ੍ਹੋ ਛੱਡ ਨਿਓ ਹੋਣੀ

ਇਕ ਦਾਰੂ ਦਾ ਨਸ਼ਾ ਤੇ ਦੂਜਾ ਤੂੰ ਕੁੜਿਏ ,
ਨੀ ਮੇਤ੍ਹੋ ਛਡ ਨਿਓ ਹੋਣੀ…!!